Autore: Asnyk Adam Titolo: PUBLICZNOSC DO POETÓW Source: http://monika.univ.gda.pl/~literat/asnyk/100.htm Subject: POETRY (811)
Adam Asnyk Poezje Publiczność do poetów Wiecznie śpiewacie na tę samą nutę! Śpiewacie rozpacz dziką i bezbrzeżną, Serca przedwczesną goryczą zatrute I melancholie mglistą a lubieżną, Senne miłoście szpilkami przekłute, Rany zadane jedną rączką śnieżną, I omijacie skrzętnie każdą radość Strojąc się w duchów księżycową bladość. Po tysiąc razy te same westchnienia Ślecie do oczu niebieskich lub czarnych, Do drobnej nóżki, krągłego ramienia I różnych kształtów mniej lub więcej zdarnych I umieracie jak Tantal z pragnienia, Pełni poświęceń i bohaterstw marnych, A choć się który czasem w rymie potknie, To jednak lubej ręką swą nie dotknie. Zawsze ach ona! z tą twarzyczką cudną Serca wam bierze na straszne tortury; Spojrzy się... przeżyć jej spojrzenie trudno! Odwróci oczy... świat się kryje w chmury, Wszystko stracone, ona jest obłudną Dokoła ciemność i smutek ponury! I nie zostaje nic... o srogi losie! Jak ginąć w mękach na sonetów stosie. Wiecznie te same klęski bezprzykładne I te piękności boskie, nadzwyczajne, Te bujne włosy, te ruchy układne, Różane usta, słodkie, życiodajne, Te oczy pełne miłości a zdradne, Które wyczerpał brylantowy Heine, Te brwi, te rzęsy, te perłowe ząbki, Te kwiaty w włosach i szat białe rąbki. I pełno wszędzie słów pieszczonych szmeru, Co płyną jako śpiewne wodospady, I pełno woni zbyt słodkiej eteru, Pełno lamentów, zniszczenia, zagłady, Zmarnowanego życia i papieru, I potępieńców pośmiertnej biesiady... Co wszystko snuje się z jednego wątka, Z kapryśnej pozy ładnego dziewczątka. Dosyć już mamy tych rozkoszy dreszczów I tych uśmiechów niby